Archive for the ‘İnceleme’ Category

Knox Brown-Searching

There’s no better way to describe Knox Brown than how he does it: “one of the greatest producers in the UK urban/electronic scene right now that you haven’t even heard of yet!” Still a no-name for the most, this skilled producer has managed to capture the attention of true Hip Hop fans with his debut EP, Searching. The project, which came out in early August, both denotes a proper introduction to the scene for the artist and implies what might be in store for the forthcoming career of an exciting young talent.

For a musician who is still looking for his official Wikipedia page, Knox Brown seems to already have inconceivable achievements under his belt such as working with the likes of Jay-Z, Timbaland and Mary J. Blige and producing loads of quality material in an extremely short span of a few years. Searching is a 6-track-extended play where Brown demonstrates his singing/rapping techniques in addition to displaying his usual -well, for the ones who were familiar with his music- production finesse and earns a vocalist title to go along with all the somehow unheard accomplishments he had made. Although this short album is undoubtedly no showcase of Hip Hop vocals, his indisputable harmony with new school Hip Hop voices makes a serious argument on how far his music can travel.

Most sources are going to tell you that Knox has been raised in Birmingham, UK, which is technically correct, nevertheless the major element contributing and giving heart and soul to his sound is his origins. It should be no surprise to anyone with a set of ears and some basic knowledge on world music history after listening to a random pick out of the six songs that Jamaica is the country where his roots lie, providing him the desired inspiration for his tunes. His style is as local as it gets for the most of the EP, with a pinch of musical futurism to make it a near perfect balance. Album’s intro song “Dear Mr Brown” is one of the examples for this successful combination whereas the musician, who now spends most of his time in the US working on new projects, has chosen to paint the sound all over with refreshing and laid-back Jamaican melodies on “Searching, Pt. II” where his vocals may be perceived as a Jamaican Anderson .Paak -not taking anything from Knox’s uniqueness- who’s also a featured artist in Searching.

Whilst Brown’s sound and productions focus on his homeland and his musical ideals, the lyrical themes surrounding the EP includes a lot of what happened during his term in the UK. Not everything has gone according to the plan after his move to Birmingham, especially his non-British identity causing him troubles he didn’t need and it’s rather easy to identify his lyrics as reflections of what he’s been through. If his extended play is to be described with one word, it should be nothing other than “freedom” as his concern over social issues frequently arise during his verses, where he highlights his yearning for being free and independent as a human being. Tough life experiences seem to have left visible scars on Knox and the only constructive outcome of it was how positively his music had been impacted by past ordeals. The vibrant “No Slaves” sees the musician singing, “Oh we don’t wanna be slaves, we don’t wanna be slaves / No, not gonna stand it, not gonna stand it,” just like an open letter to the cruel system that he believes to be entrapped in, while he ends the track “The People” by crying out, “Don’t you wanna be free? I just wanna be free” to underline his lack of the feeling once more.

Knox Brown is still at an early stage of his professional music career and it won’t be a smart move to come up with presumptions or predictions on his future, still there are lessons to be learned about this proficient musician based on Searching. It’s evident that he doesn’t plan on stop exploring innovative ways to improve his music and make sure it’s state-of-the-art, but he also unveiled how committed he is to his roots and representing his country and culture. Expect to hear a lot more from the versatile Jamaican in the upcoming years. The window to say “I listened to Knox Brown before it was cool” is closing rapidly.

Get the album here.


Sylvan LaCue - Far From Familiar

Sylvan LaCue is definitely not going to be the next Kanye West or the next Rick Ross. He’s not headed to be the future of Hip Hop music, either. And that is fine for a guy who has always preferred producing remarkable work over being on top of the music charts or in the centre of attention. His latest album Far From Familiar may be just a mini “project” as he likes to label it, however, it sure feels like a major debut of an upcoming rapper with lots of potential.

Having been critically acclaimed maybe for the first time in his professional music career for his last mixtape Searching Sylvan, the Miami native had left his humble fanbase wondering about the next move he would be making, which has turned out to be his best one so far. Testing the audience’s reaction by keeping it strictly about his personal experiences and making the toughest two years of his life fit into a 17-track album seems to have worked for the musician as Sylvan again uses one of his strongest suits, his storytelling skills, to cover the next two years of his encounters. This time, though, the picture he paints is clearer with a few dark spots splattered over the canvas to ensure us that there are still issues that need to be addressed even though the future looks brighter than ever before.

Sylvan LaCue may have chosen to abandon his QuESt persona, but it’s crystal clear he has managed to pass on his high quality flows along with his expertise in storytelling to this new and old identity of his. “Fall From Grace” stands out as the perfect example of how mature and versatile his rapping technique has become. The first verse of the song has to be considered as one of the best of the year and his career as the rapper uses 3 to 4 different rap flows to call out his alleged competition, show off his nonchalant attitude and pledge to fulfil his dreams. One significant line is, “I be that living example of doing whatever it takes” which sums up Sylvan’s life philosophy: Turn a deaf ear to the critics, follow the road you believe to be the best for you and never stop walking.

Sylvan also seems to have improved his taste for experimentalism, both in terms of production and lyrical structure, helped by a handful of producers led by Linzi Jai, whom certainly assisted him on taking the next step after his searching for and eventually finding Sylvan. Instead of sticking with humdrum beats and typical rap song layouts, he has chosen to explore his creative instincts which led the album into having multidimensional songs such as “Emeryville” and “Studio City” and songs into having spontaneous bridges and colorful hooks with “Back to the City” making a strong case for this category. In an industry where idolizing has gone so far to the extremes that it could now be called copying, it’s impressive how unique Sylvan LaCue can manage to stay.

“‘Cause you are not the only one, that wants to be the only one” raps Sylvan LaCue, who sounds more ready than ever to become the one he believes he is destined to be. Embracing and holding on tightly to his spiritual side for the most of the album, Sylvan raises the bar even more for his upcoming project, At What Cost?. The Miami native undoubtedly doesn’t lack any confidence, which works in his favor as a powerful combination along with his high technical capacity and lyrical flair. Being the farsighted person he is, it won’t be hard for us to guess his next move is already on the way.

Get the album here.

Read the original post here.


Açıkçası yazıma, “Karşınızda Muasır: PR çalışması olmadan da piyasanın en tepesinde olunabileceğinin canlı kanıtı” diye başlamayı çok isterdim. Pek çok farklı sektörde başarı hikayesi yaratmış insanların sıfırdan başlayıp zirveye kadar uzanan yolculuklarının bir benzerini Türkçe rap endüstrisinde (endüstri hak edilenden daha büyük bir kelime olabilir) göremeyeceğimiz gerçeğini kabullenmemizin vakti gelmiş gibi görünüyor. Ülkenin en yetenekli birkaç rap sanatçısından biri olan Muasır’ın son albümü Pal Sokağı Çocukları kendisinin müzikten kopamayışını simgelerken aynı zamanda bu müzikte yolunda gitmeyen her şeyi özetliyor.

Çağdaş Şişman (Muasır), 2013 ve 2014’ün büyük kısmında bir adım geri çekilerek müzik piyasasının dışında kalmayı tercih etmişti. Müziğe ve özellikle Hip Hop’a olan aşkının galip gelmesi kendisinden çok biz dinleyicilere yarayacak gibi duruyor. O, tek geçim kaynağı olarak konumlandırılması olağanüstü güç olan bu piyasaya eserler armağan edebilmek için günlük işinden zaman arttırmakla uğraşırken müziğinin takipçileri olarak ortaya çıkan işlerin keyfini sürmekten başka bir şey yapmıyor olacağız, en azından bugüne kadar kendisine “dinleyici” sıfatını yükleyenlerin yaptıkları bundan ibaretti. Pal Sokağı Çocukları için durumun şimdiye kadar herhangi bir farklılık göstermediği aşikar. 8 şarkıdan oluşan yaklaşık 25 dakikalık projenin etkisini ne sosyal medyada, ne de önde gelen Türk Hip Hop portallarında gözlemleyebildik. Bunun suçlusunun kim olduğu elbette araştırılabilir, ancak şu aşamada albümün hak ettiğinden çok daha az sayıda kulağa ulaştığı gerçeği tokat gibi yüzümüze çarpıyor.

Muasır’ın Solucan Dünyasına Birkaç Benlik Ziyareti ve Alaca ve Sefil gibi albümlerine alışmış rap dinleyicileri için Pal Sokağı Çocukları ilk bakışta tatmin edici olmaktan çok uzak gibi görünebilir. Çift haneli şarkı sayısına ulaşamayan her albümün maruz kaldığı önyargıları bertaraf etmesi pek kolay olmayacak, ancak albümün uzunluğuyla ters orantılı bir etki gücü var. Sesi ve yorumuna günden güne güveni artan Muasır’ın orijinal sound’u ve her defasında farklı müzikal yorumlar kattığı köprüleriyle dikkat çeken “Miyazaki ve Ütopya” ile albüm girişini çok kuvvetli yaptığını görmek mümkün. Takip eden şarkıların hepsi yoğun bir müzikal dokunuş ile donatılmış. Muasır’ın her albümünde yaptığı gibi Karadeniz köklerini hatırladığı tek şarkısı olan “Hes Mi? (Tribute to Fuat Saka)” dışındaki tüm parçalar enerjisi yüksek ve temposu düşük çalışmalar olmuş. Bu açıdan albümün bir bütünlük içinde olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Sosyo-politik konu seçiminden ödün vermeyen müzisyenin kullandığı tonun önceki çalışmalarından bir kademe daha yumuşak olması albümün ön plana çıkan şarkılarının da buna paralel şekillenmesini sağlıyor. Çağdaş’ın toplumsal, müzikal ve küresel sorunlardan soyutlanarak kendisiyle baş başa kalmayı tercih ettiği iki şarkı olan “1 Oda 3 Pencere ve Sonbahar” ile “Sona Doğru” parlayan yıldızlar olarak aradan sıyrılıyorlar. İlkinin sözlerinin samimiyeti, ikincisinin nostaljik yapısı ve tekrar tekrar dinlenesi nakaratı albümün altı çizilmesi gereken yüksek noktaları. Pal Sokağı Çocukları’nın kurgusu içerisinden “Demokrat Toplum” tadında agresif bir hit çıkması imkansız olacak şekilde yapılmış. Bunun yerine sanatçının soft vurgularla hayatından ufak dinletiler sunduğu parçalar öne çıkarılmış. Hangi tarzın Muasır’a daha çok yakıştığına karar vermek sizin zevkinize kalmış, önemli olan iki stilde de fazlasıyla yetenekli ve yeterli olduğunun farkına varılması.

Pal Sokağı Çocukları Samsunlu rap müzisyeninin kariyerini yazının başında bahsettiğim gibi sıfırdan zirveye taşıyabilecek nicelik ve niteliğe sahip olmayabilir, ancak yalnızca sanatçının diskografisine eklenecek tek bir satırdan fazlası olduğu da şüphesiz. Muasır’ın müzikal olgunluk yolunda attığı adımların en yenisi ve çılgınca müzik yapan M4NM ekibine katılmasından tahmin edebileceğimiz gibi sonuncusu da asla değil. Onun yürüdüğü yola baktığımda beni korkutan tek bir olasılık görüyorum: Arsène Wenger’in Muasır’ı Türk rap dinleyicisinden önce keşfetmesi.

Ne zamandır Ados dinliyorsunuz? 1 sene, 2 sene, 5 sene… Belki de ilk gününden beri yanında olanlardansınızdır. Onun o depresif, bir miktar kaygılı ve çoğunlukla mutluluğa hasret tarzını hepiniz iyi veya kötü biliyorsunuzdur. Son albümü Naperva size bilmediğiniz şeyler anlatmıyor, sizi daha önce görmemiş olduğunuz yüzleriyle karşı karşıya getirmiyor. Yenilik olarak tanımlayabileceğimiz tek bir özelliği var albümün ve mükemmeliyet derecesinde bir başarıyla sunuluyor dinleyenlere: Adem Oslu’nun aşina olduğunuz yaşamı, bambaşka bir dil ve anlatımla seslendiriliyor. Naperva “ne”den çok “nasıl”a odaklanmanız gereken sıra dışı bir sıradan hayat hikayesi.

Naperva Albüm Kapağı - Ön(2)

Ados hiçbir zaman neşeli yapısıyla ön plana çıkan, etrafa saçtığı gülümseleriyle tanıdığınız bir insan olmamıştır. Sürdürmekte olduğu hayatı da, tercih ettiği müzik tarzı da bu düşünceyi destekler. Bu açıdan Naperva eski albümleriyle karşılaştırıldığında bir farklılık göstermiyor. İlk şarkıdan itibaren sizi içine çeken kasvetli karamsar hava, albümün bitişine kadar peşinizi bırakmıyor. Adem hayatını anlatmayı, acılarını tanımadığı insanlarla paylaşmayı seven birisi. Müziğini içten kılan etmenlerden en önemlisi de şarkılarında yer vereceği anılara karar verirken seçici davranmaması. Onun hayatına damga vuran renk siyah. Naperva da kapağından müziğine, söz seçiminden vokal tekniğine her şeyiyle simsiyah bir tablo. Evet doğru, Ados’un kişisel hayatında ne denli mutsuz olduğundan veya sorunlarının ne derece devasa boyutlara ulaştığından kendisiyle bizzat tanışmadan emin olamayız. Bunun yaratacağı bir fark da yoktur: O, mutlulukları dahi karanlıkla harmanlayarak sunacaktır dinleyicilerine. Naperva’da olduğu gibi, ilk dakikadan son ana kadar aynı çizgide seyreden bir tema ve sayısız farklı duygu ile düşüncenin ortaya çıkardığı komplike ruh hali eşliğinde.

Naperva’yı sıradan bir albüm olmaktan çıkaran bir numaralı faktör canlı enstrümanların yoğunluğu. Ados’un standartın çok üzerinde bir söz yazarı olduğuna yıllardır şahit oluyoruz, fakat altyapıları bas gitar, piyano, klarnet gibi temel müzik öğelerinden oluşturulan şarkılar ile yepyeni bir boyuta geçmeyi başarmış. “Travma” ve “Bitmedi Kavgam” gibi girişi sakin yapılıp bir anda dört nala koşulmaya başlanan şarkıların ton geçişleri, “Anlat Ya Da Sus” örneğinde görebileceğimiz ruh hali ile müziğin paralel yürüyüşü, alternatif nakarat düzeni orijinalinden bile kaliteli olan “Gri”nin yaratıcı yapısı canlı enstrüman tercihleri sonucunda hayat bulan değerli yapı taşları. Ados’a bugüne kadar “sanatçı” sıfatı hala yakıştırılmamış ise, bugünden sonra kimsenin “sanatçı” demeden geçemeyecek olmasının sebebi yine Ados’un bu evrensel müzik bakış açısıdır. Piyasada istendiği takdirde kendisine altyapı hazırlamayacak bir tane beatmaker tanımıyorum. Bunu bilmesine rağmen canlı enstrümanlara yönelişi, müzik konusunda vizyonunun genişliğini açık seçik ortaya koyuyor. Geçmiş projelerini incelediğimizde konu bazında radikal değişikliklere gitmediğini gözlemlediğimiz Ados’un Naperva ile fark yaratmasını bu şekilde rahatça açıklayabiliyoruz.


Ados’un her zaman en güçlü kollarından biri olan söz yazımında bu defa Everest’e çıktığını görebiliriz. Albümü “Sırrım”ı okuduktan hemen sonra dinlemenizi tavsiye ederim. Hem kitap boyu kullanılan metaforik dil muhafaza edilerek şiir ve yazıların adeta notalara dönüştüğü hissi verilmiş, hem de ilk parça olan “Travma” kitabın devamı niteliğinde bir ton ve teknikte hazırlanmış. Mutluluk dışında her türlü duygunun tadını alabileceğimiz şarkının karamsarlık-öfke-depresyon-sinir-isyan karışımı teması, kitabı okurken içimizden Ados’un sesiyle tekrar ettiğimiz dizelerin tam da hayalini kurduğumuz biçimde canlanmasını sağlıyor. “Bir kadın gitti, bir adam doğdu / Bu kadim karanlıklara evlatlık oldum” dizelerinde kederini, “Bir elim taş altında, diğeri kılıç tutar / Kendimi savunmaktayım dostlarım yok yanımda” dizelerinde çaresizliğini derinden hissettiğimiz Ados’un lirikal ustalık ile sözel duygusallığı aynı anda verebiliyor oluşu oldukça etkileyici. Çok söz yazmak ile kaliteli söz yazmak arasındaki farkı bu albümün satır aralarında bulabilirsiniz. Ados’un Atiberk’i yıllarca bizden saklamış olmasına duyduğumuz kızgınlığı lirikal zekasının büyüleyici dörtlüklere dönüşmesiyle unutabiliyoruz.

Naperva’da kendinize ait bir şeyler bulma ihtimaliniz hayli düşük. Bu Adem’in hikayesi ve onun hayalleriyle yoğrulabilir, onun sembolleriyle anlam kazanabilir, onun bilinçaltında kendini bulabilir ancak. Herkesin kendi yorumuyla ana fikirler çıkarabileceği didaktik bir eser değil bu asla. Sonuna kadar acımasız, sonuna kadar karanlık, sonuna kadar sanat için sanat. Naperva; yıllardır bayağı altyapılara söz yazanlara atılmış bir tokat, Hip Hop’ın sanat olmadığını savunanlara verilmiş güzel bir ders.

Ülkemizde son derece çalkantılı ve tartışmalı bir şekilde başlayan 2014 senesinin ilk 6 ayını geride bırakmış bulunuyoruz. Siyasi dengesizliğin Türkiye’de etkisini gözle görülür biçimde hissettirdiği Hip Hop sektörü, doyurucu öğelerini bizlere Amerika’dan sağlamaya devam ediyor. 2013 kadar görkemli bir hava ve yüksek bir tempoya sahip olacak gibi durmasa da 2014’ün şimdiden güzel hediyeleri oldu müzikseverlere. Bu incelemede kişisel zevk ve tercihlerim doğrultusunda dinlediğim 2014 çıkışlı albüm ve mixtape’lerin kısa incelemelerini bulabilirsiniz.

Atmosphere - Southsiders

Atmosphere – Southsiders

Alternatif tarzıyla kendi yolunu kendi açan gruplardan olan Atmosphere’ın son albümü de diğer albümleri gibi piyasaya bomba gibi düşmedi. The Family Sign’dan beri -yaklaşık 3 sene- bir stüdyo albümüyle karşımıza çıkmayan Minnesota’lı ekip yine sessiz ve derinden bir yayınlanma süreci ile sonuçlandırdı çalışmasını. Metacritic’in ancak “vasatın üzerinde” unvanına layık görebildiği 70 puanı ve HiphopDX’in kararsızlığın iyiye kaydığı bölümü olarak nitelendirdiği 3.5/5.0 değerindeki incelemesinin aksine, Southsiders grubun felsefesini oldukça başarılı yansıtan etkili bir proje. Albümün içerisinde hali hazırda göz önünde olan single çalışmaları “Camera Thief” ve “Bitter” dışında bitmeyen isimleriyle de ilgi çeken “Let Me Know That You Know What You Want Now” ve “The World Might Not Live Through the Night”ın başı çektiği bir cevher dizisi saklı. Bir tren vagonunda güney şeridi boyunca yolculuk ediyormuş hissini yakalamanız hedeflenerek tasarlanmış albümü grubun önceki işlerinden ayırmanız kolay olmayacak, ama bunun felaketin habercisi olduğunu kim iddia edebilir ki?




Blu – Good to Be Home

Genç yaşta muhteşem işler yapmanın laneti en sonunda kalkmışa benziyor. 2007’de Exile ile yapmış oldukları ortak albüm Below the Heavens’ın damaklarda bıraktığı eşsiz tadı nedeniyle ürettiği her proje ilk stüdyo albümü ile karşılaştırılan Blu, son albümüyle karşılaştırmalara beklenen yanıtı geç de olsa verebilmiş. Tüm prodüksiyonu Bombay tarafından gerçekleştirilen 20 şarkılık Good to Be Home ile California’lı müzisyenin hem geçmişe, hem de geleceğe göz kırptığını söylemek mümkün. Los Angeles esintileriyle süslenmiş parçaların müzikal kalite dışında diğer bir işlevi de Blu’nun nereye ait olduğunu bas bas bağırmak. “The West”, “Boyz N the Hood” ve “Dre Day” gibi yerel kültür baskın eserler gerçekten de sanatçının evinde olduğu hissini bizlere ulaştırabiliyor. Bunun yanı sıra sample’lar ile zenginleştirilmiş Batı tarzı altyapılar, ilk bakışta uzun görünen albümün çok daha kolaylıkla dinlenebilmesine fırsat veriyor. Kaçırmamanız tavsiye edilir.



CunninLynguists Strange Journey Volume 3

CunninLynguists – Strange Journey Volume 3

Grubun ilk sıra dışı yolculuğuna çıkışından bu yana 5 sene geçmiş ve CunninLynguists her seferinde daha ileriye varmayı başarabiliyor. Serinin üçüncü halkası olan mixtape’in bizlere hem prodüksiyon, hem de lirikalite alanında sunduğu önemli değerler var. İlk çıkışından bu yana tuhaflık derecesinde orijinal sample’lar ile yol alan ekibin radikal bir müzikal felsefe değişikliğine gideceğini düşünmek hayalcilik olurdu. Sampling’i doruklarda yaşatan 15 şarkı ve iki geçişten oluşan eserin en az 9-10 parçası kendi başına single albüm olmayı hak edecek cinsten. Çoğu CunninLynguists albümünde olduğu gibi SJV3’de de birkaç iddialı hit yerine kalite projenin geneline bölüştürülerek renkli bir tablo yaratımı tercih edilmiş. Bu özellik; ağır prodüksiyonlarla üzerine düşülen Top 10 listelerini zorlayacak şarkılar yerine çalışmanın tamamına duyulan güveni temsil ediyor. Masta Ace,  Tonedeff, Aesop Rock, Blu ve Psalm One’ı kısa sürelerle dinlememize olanak veren mixtape, şimdiden senenin en iyilerinden olmaya aday.



Isaiah Rashad - Cilvia Demo

Isaiah Rashad – Cilvia Demo

2014 bizlere gelecekte adını sıkça duyacağımız bir yeteneği senenin ilk ayında hediye etti: Isaiah Rashad. Amerika’nın güneyinden beklenmedik bir anda yükselen bu gencin ilk EP’si kendisini önemli Hip Hop eleştirmenlerinin radarına almaya yetti. 2013’ün eylül ayında Top Dawg Entertainment bünyesine katılan Rashad’ın piyasada muazzam bir etkisi yaratması yalnızca birkaç ayını aldı. Cilvia Demo 23 yaşındaki bir rapçinin ilk ciddi albüm denemesiymiş izlenimini kesinlikle yaratmıyor. Isaiah Rashad şimdiden tarzını oturtmuş, fazlasıyla rahat ve ne istediğini bilen bir olgunlukla hazırlamış parçalarını. Sound’ında soul ve jazz notalarını ayırt etmekte zorlanmıyor, genç Rashad’ın klasik “Southern rap” melodileriyle zenginleştirdiği hayat öyküsünü ilgiyle dinliyorsunuz. 14 şarkılık EP’nin özellikle ikinci kısmı Isaiah Rashad’a ısınmak ve onu daha yakından tanımak için eşi bulunmaz bir fırsat.



Mac Miller – Faces

Açık söylemek gerekirse Mac Miller’ın özgün veya sıra dışıdan çok tuhaf olduğunu düşünüyorum. Aşırı değişken tavırları ve şarkılarındaki fazlaca umursamaz tavrı bu işe olan bağlılığını zaman zaman sorgulamama sebep oluyor. Ama bunların hiçbiri son mixtape’i Faces’ın kalitesini göz ardı etmem için yeterli değil. Deneme yanılma yöntemiyle sürekli bir şeyler üretip içlerinden birkaçının tutmasını bekleyen halleriyle kimi zaman Lil’ Wayne’e benzeyebilen müzisyenin son stüdyo albümünden sonra bu projesinde de tatmin edici bir başarıya ulaşmış olması, olgunluk eşiğini  -elbette müzikal açıdan- aştığını gösteriyor. Karakteri ise çocukluk emareleriyle dolu, ancak bu özelliği albümde ona artı olarak geri dönmüş. Uyuşturucu, kadınlar ve çılgın partilerini olabildiğince açık sözlülükle dile getirdiği dizeleri belki de kariyerinin en üst seviyesine çıkardığı rap teknikleriyle bir araya gelince keyifli bir bir buçuk saat ortaya çıkıyor. Mac Miller’ın bir sonraki adımı atmasına ön ayaklık yapacak iş Faces olabilir.



¡Mayday! & Murs – Mursday

¡Mayday! & Murs – ¡MursDay!

¡Mayday! günümüz Hip Hop piyasasının en iyi grubu, sadece insanlar bunun farkında değiller. 2012’de gerçek anlamda ilk patlamalarını Take Me to Your Leader ile yapan, 2013’te Believers’ı çıkararak başarılarının bir tesadüf olmadığı kanıtlayan Miami’li grup, 2014’ü de boş geçmedi. Saçlarına veda ederek hepimizi hayal kırıklığına uğratan Murs’le güçlerini birleştirmeye karar verdiler ve bunun meyvelerini albümün çıkışının ilk gününde iTunes listelerinin ilk sırasına oturarak topladılar.  Gitarcı, basçı, davulcu ve perküsyoncusuyla Hip Hop tarihinin efsane grubu The Roots’un izinde yürüyen ekibin son çalışması yine akıllara durgunluk verecek derecede. Öylesi dengeli ve renkli bir albüm ki; ilk single çalışması olarak yayımladıkları “Tabletops” 16 şarkının (Deluxe edition) en az iyi olanı olarak gösterilebilir. Dinlediğiniz anda hiç eskimeyeceğini anladığınız çok sayıda şarkı, çok sayıda farklı ruh hali ve altyapı tarzıyla birlikte verilmiş. California ve Florida’yı bir araya getiren bu sanat eserini anlatmak için küçük paragrafım yeterli olmayacaktır.




Slaughterhouse – House Rules

Slaughterhouse’un pek az müzik grubunda gözlemleyebileceğiniz müthiş bir kimyası var. Bu nedenle yaptıkları her işe 1-0 önde başlıyorlar. Son mixtape projeleri House Rules, kesinlikle Welcome to: Our House ile karşılaştırılabilecek veya karşılaştırılması gereken bir çalışma değil. Tam bir ara geçiş aşaması niteliğinde, dikkatli dinlediğinizde “Trade It All” gibi standartın üzerinde parçalarını yakalayabileceğiniz beklentileri karşılayan bir albüm olmuş. Stüdyo albümü olmadığı ve Billboard listelerini zorlamak gibi bir hedefle yola çıkılmadığı için çok daha serbest ve bağımsız bir tablo çizilebilmiş. Dört müzisyen de güçlü oldukları tüm çıplaklığıyla sergileyecek tarzlara bürünmüşler. House Rules dinlemezseniz kaybedeceğiniz değil, dinlerseniz kazanacağınız bir mixtape olarak tanımlanabilir.


ScHoolboy Q – Oxymoron:

Freddie Gibbs & Madlib – Piñata:

Top 10

10) Slaughterhouse – Trade It All

9) Mac Miller – Funeral

8) ¡Mayday! & Murs – New Years Day

7) ScHoolboy Q – Man of the Year

6) Isaiah Rashad – Heavenly Father

5) Atmosphere – The World Might Not Live Through the Night

4) Freddie Gibbs & Madlib feat. Danny Brown – High

3) CunninLynguists – Dying Breed

2) ScHoolboy Q – Hell of a Night

1) ¡Mayday! & Murs – Give You My All

“Freestyle King benim reklamım oldu” diyordu 2008 senesinde İzmirli İndigo. Gerçekten öyle olmuştu. Yarışmada finale çıkışı da finalde soğukkanlılığını yitirerek Da Poet’e sözlü ve fiziksel olarak ufak çapta saldırışı da büyük sürprizler ve reklamın iyisi kadar kötüsünün de faydalı olabileceğini gösteren kanıtlardı. Tarzı ve çizgisini harikulade bir biçimde ortaya koyduğu Madde Bağımlısı albümüyle kendini bir anda yeraltı piyasasının sayılı isimleri arasında bulan aykırı rapçinin 2010 senesinde dinleyicilerin beğenisine sunduğu Jonathan Livingston albümü ise hedeflenen ilgiye ulaşamadı. Oysa İndigo ne bir müzisyen olarak gerilemişti, ne de albüm teknik veya müzikal açıdan ilkine oranla eksiklikler içeriyordu. Farkı yaratan şey algıydı.


İndigo, isminin insanlar tarafından sıkça zikredilmeye başlanmasını sağlayan Hiphoplife Freestyle King yarışmasından aldığı rüzgarla haklı olarak vakit kaybetmeden piyasada yerini almak istedi. Madde Bağımlısı bu bağlamda atılmış fazlasıyla yerinde bir adımdı. Albüm eşi benzeri bulunmaz bir çalışmaya sahne olmuyordu; ne yeri yerinden oynatacak altyapılar vardı, ne de örneği görülmemiş flow’lar. Madde Bağımlısı’yı farklı kılan şey İndigo’nun kendisiydi aslında. Hassas kabul edilen konulara eveleyip gevelemeden net girişler yapması, yüksek cesaret ile yakınında dolaşılmaktan korkulan alanları deşmesi ve günün modasına boyun eğmeden kendi çizgisinde yürümesi hem İndigo, hem de albümünü sıra dışı kılmıştı.  Bunların yanı sıra Madde Bağımlısı görsellik ve çarpıcılığın üst seviyelerde tutulduğu, insanı kendisine çekmesi daha kolay olan bir işti. Amaç albümü eleştirmek değil; senesinin kaliteli albümlerinden olduğu tartışmasız. Yine de kendisini takip eden Jonathan Livingston’ın seviyesine asla ulaşamayacak ve zaten ulaşmıyor olması gereken bir çalışma.

Jonathan Livingston’ı ele aldığımızda müzikal açıdan etkileyicilik boyutu aşağıda tutulmuş, dinleyiciye nüfuz etmesi çok daha güç bir proje görüyoruz. “Rakibinim” gibi yarı agresif-yarı saldırgan parçalara rastlamak veya sözlerde “Rapi Bilcen” yoğunluğunda Hip Hop duymak pek olası değil. Bu nedenle sıradan rap dinleyicileri kendilerini albümün bir bölümünde konumlandırmak konusunda epey sıkıntı çektiler. Kimine politik içerik kaldırabileceğinden ağır geldi, kimisi ilk albümde hoşlandığı “İndigo dürüstlüğü” bu kez kendi değerleriyle ters düşünce rahatsız oldu ve sonuç olarak ortaya çoğunluğun kabullenemediği bir tablo çıktı. Böyle baktığımızda, Jonathan Livingston’ın tarih boyunca pek çok sanat eserinin602152_256853477803028_2107315798_n yaşadığı kadere ortak olduğu görülüyor. Derin düşünmeyi -dinlemeyi- sağlıklı gerçekleştiremeyen bireyler, çoğunlukta oldukları toplumlarda bu sayısal üstünlüklerinin katkısıyla düşüncelerini büyük gruplara farklı biçimlerde sunarak sağlıksız fikirlerin toplumda yer bulmasını sağlayabilirler. Jonathan Livingston kadar derin ve güçlü bir albümün çıkış sürecinden itibaren “sıradan beat’ler, basit sözler, öncekinden kötü” kisveleri altında insanlara servis edilmiş olması bu durumun yaşayan bir örneğidir.

Peki neydi Jonathan Livingston’ı bu kadar özel kılan ve kimselerin göremediği şeyler? İndigo net bir adamdır, müziğinin de böyle olmasından hoşlanır. Binlerce soyut kavramı birleştirerek ortaya hiçbir şey ifade etmeyen bir ürün çıkarmak yerine elle tutulabilir konulara yönelmeyi tercih eder. Türkçe rapin 2000’lerin ortasında yükselmeye başlayan profilinde genellikle soyut rapçiler ve onların müthiş komplike şarkıları ön plana çıkmış, rap dinlemeye bu yıllarda başlayan insanlar da bu akımlardan nasiplerini almışlardı. Kaliteli rap müziğin tanımı akıllarda böyle yer edince İndigo’nun daha şeffaf, içten ve direkt stilini yadırgadı belli başlı kitleler. Oysa 2010 çıkışlı albümün daha önce görülmemiş kadar belirgin bir teması -adını aldığı kitabın temasıyla paraleldir- ve yere sağlam basan mesajları vardı. “Çoksa para; seni kolayca severler” diyordu Tevfik Koçak paranın insanın çevresindekiler üzerindeki etkisini betimlerken ve bunu ne bir metafora başvurarak yapıyordu, ne de dinleyicinin içinde kendini kaybedeceği bulmacalar yaratarak. Başka bir parçasında “Sevmez ki devlet bizi, bekliyolar ölmemizi” diyordu cüretkar ses tonuyla. Abartıya kaçmadan, benzetmeler denizinde yüzmeden bir mühendis edasıyla doğrudan ulaşıyordu sonuca. Vermek istediği her mesajı vermeyi başarıyordu. Üstelik bunların hiçbiri “Benim rap’im seninkinden iyi”, “İzmir rap’te tek adres” gibi içi boş mesajlar değildi; aksine hayatın gerçeklerini anlatan, siyasi sorunlara eğilen, insan ilişkilerine ışık tutan, inanç meselelerini tartıya koyan canlı mesajlardı.

Jonathan Livingston’tan alınacak çok önemli bir ders var: Özgürlük. Bir martının özgür olma çabasının İzmirli İndigo’nun müziğinde can bulmuş bu hali, müzikte özgürlüğün ne denli kritik olduğunun fark edilmesine olanak sağlıyor. Bir sanatçının inanç dünyasını müziğinde işleyebilmesi, devletine korkusuzca sitem edebilmesi onu Jonathan’ın arzu ettiğindigo-2_89715211_bigi kadar özgür kılar ve Jonathan Livingston, Türk rap tarihinin şahit olduğu en özgür çalışmalardan birisidir. Zamanında yeterince iyi anlaşılamaması da tam bu yüzdendir. Belirli kalıpların içine sığınmak ve size uygun görülmüş alanın dışına çıkmadan ilerlemek, başta belli bir avantaj sağlayacak ve aksini uygulayanları sizin arkanıza itecektir. Ancak uzun vade düşünüldüğünde -çıkışından bu yana geçen 4 senelik süreç hala yeterli değil gibi görünüyor- kalıpları kırmış olmanın, cesaretinizi derinlere bastırmadan sergilemenin rüzgarı arkanıza alarak sizin istediğiniz rotaya gitmenizi sağlayacağını göreceksiniz. Tevfik Koçak vicdani reddin yasal olması gerektiğine -bu konuda tamamen onunlayım- ne kadar inanıyorsa, ben de Jonathan Livingston’ın bir gün herkes tarafından anlaşılacağına o kadar inanıyorum.

Indiana Pacers ne kadar iticiyse, Indiana’lı Fredrick Tipton’ın müziği o kadar çekici. Müzik kariyerine adımını attığı ilk günden beri gangsta ve midwest rap’i doruklarında icra eden Freddie Gibbs, yeni stüdyo albümünde bir caz tutkunu olan sıra dışı Hip Hop prodüktörü Madlib ile çalışarak hem kendine, hem de rakiplerine meydan okuyor. Gangsterlik ile nostalji ve doğu ile batının muhteşem birlikteliğini sizlere sunan Piñata, yıllardır cevabı aranan “Sergen ve Tümer aynı takımda oynar mı?” tipi soruları da kafanızdan silmenize yardımcı olacak.

Freddie Gibbs Madlib Pinata

Son albümü ESGN’i 2013 yazında çıkaran Freddie Gibbs, piyasaları alt üst etmese de Hip Hop dünyasının en yetenekli isimlerinden biri olduğunu eşe dosta göstermişti. Duruşundan asla ödün vermeyen Gibbs’in popüler piyasada göz önünde bulunmak gibi bir niyeti olmadığı onu tanıyan herkes tarafından bilinen bir gerçektir. Kayıtlarına 2011 senesinde başlanan -albümdeki “Thuggin’” şarkısı 2011 senesinde single olarak verilmişti, 2012 ve 2013’te de birer single yayımlandı- Piñata hakkında yine oldukça iddialıydı Gibbs. “Albümde tüm hatalarımı, yanlışlarımı ortaya döktüm. Herkese nasıl rap yapılır göstereceğim” diyordu Gary doğumlu rapçi. Aslında kendi tarzından çok uzak noktalarda dolaşan Madlib ile çalışması bile önemli bir özgüven belirtisi. Zamanında kendi caz grubunu bile kurmuş olan Madlib, albümdeki 17 şarkıda da tek prodüktör konumunda. Madlib Invazion isimli plak şirketi tarafından piyasaya sürülen albümdeki Freddie Gibbs performansıyla ilgili şöyle konuşuyor Oxnard’lı müzisyen: “O, tüm prodüksiyonu benim tarafımdan yapılmış bir albümün altından kalkabilecek az sayıda kişiden birisi.” Albümün hızlanan ve yavaşlayan tempoların egemenliğinde şekillenmesi ve adeta her şarkıda MC’nin ayak uydurmasını gerektirecek için yeni bir challenge’ın yer alması bu söylemi doğrular nitelikte. Tüm bu zorlukların olağanüstü sonuçlara dönüşmesine imkan veren şey ise Freddie Gibbs’in saf yeteneği ve geniş flow repertuarından başka bir şey değil.

Her şarkısının ismi tek bir kelimeden oluşan Piñata’nın kayıt süreci görmeye alıştığımızdan farklı gelişmiş. Madlib CD’ler dolusu altyapı çalışmasını Gibbs’e sunduktan sonra Indiana’lı sanatçı favorilerini seçerek kendi stüdyosunda vokal kayıtlarını hazırlamış  ve son dokunuşları yapması için Madlib’e geri göndermiş. 2011’den beri ortak projeler yürütmekte olan ikilinin bu karşılıklı müzikal güveni, meyvelerini 2014’ün nisan ayında vermiş görünüyor. California doğumlu prodüktörün funk, caz ve nostalji kokan en üst kalite sample’ları, Gibbs’in her kalıbın şeklini alabilecek akışkan flow’ları ile kaynaşmakta hiç zorlanmamış. Albüm boyunca MC’nin soğuk terler döktüğü veya ritme uyabilmek için kendi çizgisinin dışında yürümek durumunda kaldığı tek bir verse bile duyamıyorsunuz. Ve onca beat’in üstesinden ustaca gelirken konu bütünlüğünden, anlattıklarının gerçekliğinden asla ödün vermiyor. Piñata’da sertçe eleştirdiği Lil Wayne, Young Jeezy gibi rapçilerden farklılaşmasını sağlayan ana faktörlerden birisi de bu; müthiş zengin repertuarını sergilerken konu bukalemunluğu yapmaya ihtiyaç duymaması. Gangsta Gibbs ne geçmişinden utanç duyuyor, ne de yaşanmamış olayları dinleyiciye pazarlamaya çalışıyor.

Ne Freddie Gibbs, ne de Madlib birbirlerinin güçlü yanlarını ortaya çıkarabilmek için fedakarlıktan kaçınmışlar. 17 şarkılık genel tabloya göz attığımızda, gangster kimliği ile özdeşleşmiş Freddie’nin kimi zaman bu kimliğini ikinci plana alarak komedi ve hatta duygusal tarzlara yönelmiş olduğu gözlemleniyor. Madlib ise standart projelerinde tercih etmediği karanlık temalı altyapıları nadir de olsa kullanmış (“Bomb”) ve Gibbs’in performansını en uç noktaya çekmiş. Bu açıdan bakıldığında albümün bir bütünlük içerisinde olduğunu söylemek kesinlikle yerinde olur. Çoğu şarkının sonunda kullanılan, 1970’lerde siyahilerin rol aldığı ve ağırlıklı olarak siyah stereotype’ların konu edildiği “blaxploitation” filmlerden kesitler de bütünlüğü sağlama adına atılmış yaratıcı adımlar. Önceki projelerinde odaklanma problemi nedeniyle potansiyeline ulaşamadığı öne sürülen Freddie Gibbs’in -vardıysa- bu sorunu aştığı aşikar olan bir albüm Piñata.

Indiana’da doğmuş ve gençliğini geçirmişti Freddie Gibbs, ancak uzun süredir California’da yaşıyor. Piñata’da Batı tarafının hayatına ve müziğine etkisini görebilmek hayli mümkün. “Lakers”; ismiyle dahi kendini belli eden, “West Side anthem” konseptinde oldukça başarılı bir parça. Nakaratı albümün en iyilerinden olan şarkıda Gibbs’in hayallerinin peşinden koştuğu, müziği için ilham aldığı yerin California olduğu gibi sanatçının hayatıyla ilgili ilgi çekici detaylar yer alıyor. Zaten onu özel bir rapçi haline getiren kilit özelliklerden birisi de hayatına yönelik eşsiz tasvirleri. Pis işlerin her zaman içinde olduğunu ve olacağını vurguladığı “Shitsville”, çocukluğundan bugünlere nasıl geldiğini anlattığı “Knicks”, babasıyla olmayan ilişkisinden paranın hayatındaki yerine kadar pek çok konuya değindiği “Broken”, uyuşturucu ve esrar kokan geçmişini enine boyuna kurcaladığı “Thuggin’”, hapisteyken kız arkadaşının ihanetine uğrayan bir gangsterin yaşadığı kalp kırıklığını dile getirdiği “Deeper” kaliteli örnekler olarak değerlendirilebilir. Paraya sıkıştığı çocukluk yaşlarında ufak işlerle startını verdiği kirli iş kariyeri (kokain, esrar, hırsızlık ve aklınıza gelen her şey) zamanla hayatını kazandığı muazzam bir iş alanına dönüşmüş. “I got it selling nickel bags” (“Knicks”) dizesi Gibbs’in sıfır noktasından Piñata’ya kadar gelen hayatının bir özeti.

Albümdeki hit şarkıların başında tartışmasız “High” geliyor. Styles P’nin klasik albümü A Gangster and a Gentleman’dan “Good Times” şarkısını aklımıza getiren parça tamamen arkaya yaslanıp ot içme kafasında yapılmış. Son ayların yükselen isimlerinden Danny Brown’ın orijinal verse’ü ve uyuşturucu etkisi gibi yavaşlayan son nakarat dinleyeni sürükleyip götürüyor. “Harold’s” albümü özetler gibi; gangsta rap mentalitesiyle yazılmış sözler Madlib’in stilistik altyapısıyla harmanlanarak farklı bir boyutta sunulmuş. Ayrı bir parantez açılmadan geçilemeyecek şarkı ise “Real”; Freddie’nin gençlik yıllarından beri hayranlıkla takip ettiği -kısa süre öncesine kadar da birlikte çalışıyor olduğu- Young Jeezy ile şimdilerde neden bir savaş halinde olduğunu şüpheye yer bırakmadan açıklayan ve bir nevi tüm tartışmalara son noktayı koyan ağır bir darbe. İçeriği tam anlamıyla kavrayabilmek için RapGenius yardımı almanızı şart koşan nefis bir Gangsta Gibbs imzası. Altyapının ilk ve ikinci verse için çok farklı melodilerde seyrettiği şarkıda “I thought the world was at my feet when I linked up with Snow / But I refuse to be his flunkie, so we don’t kick it no mo’”, “You wanna be Jay-Z? N.gga you just a fucking puppet”, “Don’t make me expose you to those who don’t know you” gibi iddialı söylemler yer almakta. Jeezy’den bir cevap gelmeyeceği tahmin edilebilir, gelirse Freddie’nin yetenek olarak kendisinden ne kadar yukarıda olduğunun yeniden görülmesini sağlayacaktır yalnızca.

“Faces, smiling faces, they keep me motivated…” (“Robes”) Paranın üzerindeki yüzlerin ve kendisini destekleyenlerin yüzlerindeki gülümsemelerin onu motive ettiğini söylüyor Fredrick Tipton. Yaptığınız işe böylesine bağlıysanız, korkusuz ve dürüst bir tavırla sizi takip eden kişilere yaklaşıyorsanız, bir de çok özel yeteneklere sahipseniz; ikisine de ulaşmanız pek zor olmayacaktır. Freddie Gibbs Hip Hop sektörünün saf yetenek olarak belki de bir numarası. Bugüne kadar çoğu projesinde bu kabiliyetini doğru prodüksiyonlarla birleştiremediğinden yakınılmıştı. Madlib ve onun kalibresinde isimlerle çalışmaya devam ettiği sürece 2014’ün en iyi albümü olmaya aday Piñata benzeri sayısız projeyle karşımıza çıkacağı şüphesiz. Doğu-Batı sentezi için ekstrem örneklere yoğunlaşmanıza gerek yok, Freddie Gibbs ve Madlib’e bakmanız yeterli.

Top 5: 1) High 2) Harold’s 3) Lakers 4) Shitsville 5) Robes